Po śmierci Matki Marii Merkert (14.11.1872), Matka Franciszka powróciła do Nysy, gdzie pełniła funkcję wikarii generalnej. Ten urząd powierzył jej biskup wrocławski. Dnia 11 marca 1873 roku została wybrana przełożona generalną Zgromadzenia Szarych Sióstr św. Elżbiety, którym zarządzała w trudnym okresie kulturkampfu.
W latach 1873-1885 Matka Franciszka zamknęła 9 placówek, a otworzyła 17 nowych. Większość z nich znajdowała się w środowiskach protestanckich i w północnych krajach misyjnych, wśród nich w Norwegii - Hammerfest. Liczba członkiń Zgromadzenia wzrosła z 500 do blisko 700 sióstr. Jej wielkim pragnieniem było, by wszystkie siostry "spotkać jako święte w niebie".
Z jej pism wyłania się obraz osoby głęboko wierzącej, zatroskanej o siostry, o dobro wspólnoty zakonnej i wzajemną miłość, o dobro duchowe i zdrowie. W 1877 roku napisała: "Życzyłabym sobie z całego serca, aby dobry Bóg nigdy nie był obrażany przez siostry".
W innym liście napisała: "aby naszą jedyną, gorącą troską było służenie Panu Bogu w chorych i ubogich z sercem przepełnionym dziecięcą wdzięcznością; (...) miłujmy naszych bliźnich, a zwłaszcza nasze współsiostry, tak jak siebie same i cierpliwie znośmy ich słabości".
Po raz pierwszy w historii Zgromadzenia, w dniu 11 maja 1885 roku w Domu Macierzystym w Nysie, Matka Franciszka wraz z grupą najstarszych sióstr złożyła śluby wieczyste.
W tymże roku poświęciła Zgromadzenie Niepokalanemu Sercu Maryi. Praktykowała cnotę miłości bliźniego, pokorę, ubóstwo i umartwienie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz